Sekwestrasie & Rehabilitasie

Drie dinge moet aangetoon word voordat 'n hof die oorgawe van jou boedel sal aanvaar. Dat jou boedel inderdaad insolvent is. Dat jy eiendom besit wat verkoop kan word vir genoeg om die koste van die sekwestrasie self te dek. En dat sekwestrasie tot voordeel van jou skuldeisers sal wees.

Daardie derde vereiste is die een wat mense uitvang, en dit is in die praktyk moeiliker as wat dit klink. Die hof is nie daar om die skuldenaar 'n uitweg te gee nie - dit moet tevrede wees dat skuldeisers werklik beter sal vaar uit 'n sekwestrasie as daarsonder, en dit kom neer op die syfers in jou besondere boedel. Dit is ook waarom om te min op jou naam te hê, vreemd genoeg, 'n struikelblok kan wees.

Ja. Dit is gedwonge sekwestrasie, en dit loop andersom as 'n oorgawe. 'n Skuldeiser met 'n gelikwideerde eis doen by die hof aansoek, en toon aan óf dat jy een van die daad van insolvensie gepleeg het wat die Wet lys, óf dat jy inderdaad insolvent is, en dat daar rede is om te glo dat sekwestrasie tot voordeel van skuldeisers sal wees.

Die hof verleen eers 'n voorlopige bevel, tesame met 'n bevel nisi wat jou oproep om te verskyn en redes aan te voer waarom die bevel nie finaal gemaak moet word nie. Daardie keerdag is jou geleentheid, en dit is nie 'n formaliteit nie. Is 'n voorlopige bevel op jou beteken, kom sien ons voor die keerdag eerder as daarna.

Jy het 'n reguit antwoord nodig, so: sekwestrasie neem jou boedel uit jou hande uit. Alles wat jy besit, vestig eers in die Meester en daarna in die kurator wat vir jou boedel aangestel word. Van daardie punt af besluit die kurator, nie jy nie, wat verkoop word en wanneer.

Nie alles gaan nie. Die Wet sluit jou klere en beddegoed van die verkoping uit, saam met soveel van jou huishoudelike meubels, gereedskap en ander noodsaaklike bestaansmiddele as wat die skuldeisers jou toelaat om te behou, of die Meester waar geen eis bewys is nie. Jy behou ook soveel van jou verdienste as wat die Meester as nodig beskou om jou en dié wat van jou afhanklik is, te onderhou.

'n Huis met 'n verband is 'n ander vraag. Die verband val nie weg nie. Die eiendom word verkoop, en die opbrengs gaan eers na die koste om dit te bewaar en te verkoop, die kurator se fooi op daardie verkoping, 'n deel van die Meester se gelde en tot twee jaar se agterstallige eiendomsbelasting. Wat oorbly, gaan aan die bank op sy verband. Dek dit nie wat verskuldig is nie, word die tekort 'n gewone eis in die boedel en word dit by rehabilitasie afgeskryf. Waar 'n verkoop aan die verbandhouer gou gereël kan word, is dit dikwels die minste vernietigende pad daardeur - maar dit hang heeltemal van die syfers af.

'n Gefinansierde voertuig werk op omtrent dieselfde manier. Wat met 'n bepaalde huis of motor gebeur, hang af van wat daarop verskuldig is, wat dit werd is en wie sekerheid daaroor hou. Bring die syfers na die konsultasie - en lees die volgende antwoord voordat jy die vragmotor sien aankom.

By 'n vrywillige oorgawe - die roete waar jy self die hof nader - is die antwoord, in sekere omstandighede, ja. En dit is die deel van sekwestrasie waarvan byna niemand weet nie. Sodra jou boedel in die kurator vestig, is die kurator se taak om dit in geld vir die skuldeisers om te sit. Die Wet se verstek is 'n openbare veiling, maar dit laat die skuldeisers toe om te gelas dat eiendom op 'n ander wyse verkoop word - en in daardie opening lê 'n ooreenkoms ingevolge waarvan jy jou eie bates van die boedel terugkoop.

Hier is waarom hierdie ooreenkomste in die praktyk byna altyd haalbaar is: dit is ook beter vir die skuldeisers. Goedere wat op veiling verkoop word, haal selde iets naby hul waarde. En voordat die skuldeisers selfs 'n sent daarvan sien, kom die koste van tegeldemaking van die opbrengs af - die Wet sê dit uitdruklik - en daardie koste is die hele optog: om die goedere bymekaar te maak, dit te vervoer, dit te berg, die veiling te adverteer, 'n perseel te vind om dit te hou, en die afslaer se fooie. 'n Terugkoopooreenkoms laat elkeen van daardie koste verdwyn, en die prys wat jy betaal, kom heel in die boedel aan. Die kurator word die gesukkel gespaar, die skuldeisers ontvang meer, en jy hou jou goed. Dit is waarom ons hierdie ooreenkomste met selfvertroue beding.

Dit werk so. Die bates hoef nie eens weggeneem te word nie - jou meubels bly presies waar dit staan. Die koopprys is betaalbaar in gelyke paaiemente oor 'n tydperk van tussen een en 24 maande, en op die koopsom is daar geen rente en geen verskuilde koste nie, selfs oor die volle 24 maande. Wat jou bates sou kos om terug te koop, en wat die maandelikse paaiement sou wees, word by die eerste konsultasie beraam.

Dit is die deel wat byna niemand verwag nie. Waar gades nie kragtens 'n geregtelike bevel van skeiding apart woon nie, laat die sekwestrasie van die een boedel ook die eiendom van die solvente gade in die kurator vestig, asof dit deel van die gesekwestreerde boedel uitmaak.

Dit is nie verlore nie. Die kurator moet eiendom vrystel wat die solvente gade bewys hom of haar voor die huwelik toegekom het, kragtens 'n huweliksooreenkoms verkry is, gedurende die huwelik verkry is op 'n titel geldig teen die insolvent se skuldeisers, of met enige daarvan gekoop is. Maar dit moet bewys word, en om dit te bewys is heelwat makliker waar die papierwerk bewaar is. Is jy getroud, bring jou gade en bring die dokumente.

Hulle trek in teenoorgestelde rigtings. Skuldhersiening behou die skuld en verander die betalings: jy doen deur 'n skuldberader aansoek om oorbelas verklaar te word, en jou verpligtinge word herrangskik sodat jy aanhou betaal, gewoonlik oor 'n langer tydperk.

Sekwestrasie beëindig die reëling heeltemal. Jou boedel word oorgegee, 'n kurator maak dit te gelde, skuldeisers ontvang wat die boedel kan betaal, en die saak sluit af met rehabilitasie.

Een praktiese beperking wat die moeite werd is om te weet: skuldhersiening is nie beskikbaar ten opsigte van 'n kredietooreenkoms waar die kredietverskaffer reeds afdwingingstappe kragtens artikel 129 van die Nasionale Kredietwet gedoen het nie. Om dit te laat maak daardie deur toe.

Daar is meer as een roete, en net een daarvan gebeur vanself.

Ses maande ná sekwestrasie, indien glad geen eis teen jou boedel bewys is nie, jou boedel nie voorheen gesekwestreer is nie, en jy nie aan die misdrywe wat die Wet lys skuldig bevind is nie. Ongewoon, want 'n skuldeiser bewys gewoonlik wel.

Ongeveer 'n jaar en 'n half tot twee jaar in die praktyk. Die Wet laat 'n aansoek toe twaalf maande nadat die Meester die kurator se eerste rekening bekragtig het - maar dit bepaal ook dat geen sodanige aansoek toegestaan sal word voor vier jaar vanaf die datum van sekwestrasie nie, behalwe op die aanbeveling van die Meester. Die vroeë roete is dus werklik en dit word gebruik, maar dit draai om daardie aanbeveling.

Vier jaar vanaf sekwestrasie, waarna die Meester se aanbeveling nie meer nodig is nie.

Te eniger tyd, sodra die Meester 'n distribusieplan bekragtig het wat elke bewese eis ten volle betaal, met rente en al die koste van sekwestrasie.

Tien jaar, en dit is die enigste een wat outomaties is. 'n Insolvent wat nie binne tien jaar ná sekwestrasie deur 'n hof gerehabiliteer is nie, word aan die einde van daardie tydperk geag gerehabiliteer te wees, tensy 'n hof anders gelas voordat dit verstryk.

Twee dinge wat die moeite werd is om reguit te sê. Rehabilitasie is 'n aansoek by die hof, nie 'n vorm wat jy indien nie - kennis moet gegee word en sekerheid drie weke vooraf aan die griffier verskaf word. En jy het geen reg daarop nie. Die hof het 'n wye diskresie en sal kyk hoe jy jou gedra het, dus maak volle en openhartige openbaarmaking saak. Watter roete by jou pas, is 'n gesprek vir die konsultasie.

Kennis van 'n sekwestrasie word in die Staatskoerant gepubliseer, dus is dit 'n saak van openbare rekord eerder as 'n private reëling. Of jou werkgewer dit inderdaad sien, is 'n ander vraag.

Sommige beroepe dra hul eie gevolge by insolvensie. Raak jou werk trustgeld, finansiële dienste of 'n professionele register, opper dit by die eerste konsultasie eerder as nadat die aansoek gebring is.

Ongeveer een tot vier maande om die bevel te verkry. Die meeste van daardie variasie is die hofrol - hoe gou 'n datum beskikbaar raak vir die saak om aangehoor te word.

Dit is die bevel, nie die einde daarvan nie. Die kurator se administrasie van die boedel, die likwidasierekening en die distribusieplan loop ver daarbuite voort, en rehabilitasie is later 'n aparte aansoek.

Ná die konsultasie gekwoteer. Dit hang af van die feite, van wat in die boedel is en van die omvang van die skuld, en 'n syfer wat gegee word voordat ons enige daarvan gesien het, sou 'n raaiskoot wees.

Die moeite werd om te weet dat die koste van sekwestrasie nie bloot 'n fooivraag is nie. Die hof moet tevrede wees dat daar realiseerbare eiendom is wat voldoende is om dit te dek voordat dit 'n oorgawe hoegenaamd sal aanvaar, so dit vorm deel van of die aansoek gebring kan word.

Ons verkies dit. Baie gaan per e-pos verlore, en dit is aangeleenthede waar dit 'n werklike verskil maak om oorkant mekaar aan 'n lessenaar te sit. Waar die afstand dit werklik onprakties maak, konsulteer ons eerder per video-oproep.

Nee. Ons adviseer in konsultasie. 'n Boodskap is die regte manier om 'n afspraak te reël, maar nie die regte manier om advies te ontvang oor iets van hierdie omvang nie.

Watter papierwerk jy ook al het - state, aanmaningsbriewe, dagvaardings, hofstukke. Het jy niks, kom in elk geval. Dit is beter om die gesprek te begin as om dit uit te stel totdat die lêer netjies is.

Skakel 087 133 3595, of stuur die kort vorm op hierdie webwerf. Ons sal jou kontak om 'n datum en tyd te reël.